این یک سوال منصفانه و ضروری است – و در این برهه، شایسته پاسخ مستقیم است

ایده راه‌اندازی (WIP)جامعهٔ جهانی متخصصین ایرانی به تازگی آغاز نشده است. این ایده
بیش از یک دهه پیش، حدود سال‌های ۲۰۱۳-۲۰۱۴، زمانی که مشخص شد صرف نظر از بحث‌های سیاسی یا جدول زمانی، ایران دیگر نمی‌تواند صبر کند، آغاز شد.

در حالی که ایران در دام سیستمی گرفتار مانده بود که به جای پرورش استعدادها، آنها را از دست می‌داد، بسیاری از کشورهایی که زمانی از ایران عقب مانده بودند – یا در بهترین حالت قابل مقایسه با جایگاه ایران در سال ۱۹۷۹ بودند – قاطعانه به جلو حرکت کردند. شکاف بیشتر شد. نهادها ضعیف شدند. متخصصان پراکنده شدند. هزینه ملی تأخیر غیرقابل انکار شد

نتیجه اولیه ساده بود: ایران باید قبل از رسیدن لحظه، آماده بازسازی باشد، نه پس از گذشت آن

با این حال، در آن زمان، گفتگوها با متخصصان محترم و برجسته ایرانی، نگرانی جدی و مشروعی را آشکار کرد. هماهنگی آشکار بین متخصصان داخل ایران و افراد خارج از کشور می‌تواند افراد را در معرض خطر قرار دهد. ایمنی باید مقدم بر فوریت می‌بود. مسئولیت باید مقدم بر شفافیت می‌بود.

بنابراین، این ایده باید منتظر می‌ماند.

رها نمی‌شد – محافظت می‌شد

امروز، وضعیت متفاوت است. این دیگر مسئله‌ی حدس و گمان یا ترجیح نیست. رژیمی که ده‌ها هزار نفر از مردم خود را قتل عام کرده، نهادها را متلاشی کرده و کشور را از جهان منزوی کرده است، دیگر توسط بخش زیادی از جامعه‌ی بین‌المللی به عنوان یک شریک بلندمدت قابل دوام یا مشروع در نظر گرفته نمی‌شود. تاریخ نشان می‌دهد که چنین شرایطی به طور نامحدود ادامه نمی‌یابد. آنها حل می‌شوند.

آمادگی به معنای تایید نیست.

آمادگی، سیاست نیست.

آمادگی، مسئولیت ملی است.

متخصصانی که زود آماده می‌شوند، بعداً دست و پا نمی‌زنند

آنها رهبری می‌کنند

به همین دلیل است که آماده‌سازی از همین حالا آغاز می‌شود